www.komedia.blog4u.pl

...o kiczu...

Dzis dowiadywalismy sie czym jest kicz. Dowiadywalismy sie dzielnie i nieskrywanym pragnieniem informacji. Dowiedzielismy sie. Niestety nie bylo nam jednak dane posiasc wiedze jak odroznic kicz od sztuki. I na ten temat rozwinela sie nasza dyskusja na przerwie przed geografia.
Bo w sumie skad my mamy wiedziec? Nie przedstawia nam sie kiczu na lekcjach - ogladamy, czytamy i poznajemy tylko dziela wybitne, inteligentne i wazne dla dorobku kulturalnego tego swiata. Nie mowi sie nam czym jest gust. Nie mowi po czym poznaje sie, ze jest on dobry. Po umiejetnosci wymienienia jak najwiekszej ilosci nazwisk ludzi, ktorzy dawno nie zyja? Bo wymieniae nazwisk tych, ktorzy zyja zostanie uznane za dowod naszej glupoty i nieobeznania. Przeciez w naszych czasach nie ma juz nic wartosciowego i godnego miana sztuki- jakies bezwartosiowe kleksy na plotnie, prostacka muzyka dla wiekszych rzeszy ludzi, filmy, ktore podobaja sie wiecej niz 5 osobom itd. Bo dla nas w momencie w ktorym mamy do czynienia tylko z tak zwanymi dzielami sztuki nie ma pojecia "nie- dzielo sztuki". A samo ono w sobie charakteryzuje sie tabliczka z imieniem i nazwiskiem autora oraz tytulem. Jak mamy poznac, ze cos nie jest piekne i wartosiowe? No jak?
I dlaczego, zeby zostac uznanym za czlowieka z gustem trzeba klepac najbardziej znane nazwiska malarzy na swiecie? Dlaczego? Dlatego, ze jesli zdecydujemy sie powiedziec, ze podoba nam sie cos innego to bedzie to jednoznaczne z uznaniem nas za artystycznych matolow.
Kultura masowa istnieje. Istnieje dla mas. A na masy skladaja sie jednostki. Ktos oglada "taniec z gwiazdami" i brazylijskie telenowele. Komus sie to podoba bardziej niz van Gogh czy Picasso. Ale z kims takim mozemy rozmawiac nieoficjalnie. Oficjanie mamy chwalic dziela Mozarta i Szopena.
Kojarzy mi sie to najbardziej ze snobizmem. Z udawaniem. Z podlizywaniem sie. Zeby nie zostac wysmianym i wyalienowanym ze srodowiska. Bo szkola wlasnie takie srodowisko tworzy. Kaze sie nam podziwiac mistrzow sprzed dwustu lat, ale o tym co dzieje sie obecnie nie wspomina czesciej niz minister zazadzi apel, albo jest wos i prasowka. Nie musimy miec koniecznie najnowszych podrecznikow, ale kiedy widze, ze caly swiat sie skonczyl 50 lat temu to nie wiem co mam myslec. Bo do jakich czasow my nalezymy? Czyba do czasow "post scriptum". Bo historia juz nie istnieje. Muzyka tez nie. Kino tez nie.
Zostaja nam tylko nauki scisle, ktore dziwnym trafem w tym swiecie rozwijaja sie i maja calkiem dobrze. Czy znaczy to ze wszystkie dziedziny humanistyczne skazane sa na muzeum? Bo w jakims stopniu skazuja sie same nie chcac przyjac do wiadomosci, ze swiat sie zmienia i gusty tez.
Na koniec dodam, ze nigdy nie twiedzilam, ze mam swietny gust. Lubie amerykanskie seriale, filmy sensacyjne, kolorowe, kiczowate landschafty i meble jakie mam w pokoju, a nie przypominaja tych ze skansenu. Czytam lektury szkolne i ogladam klasyczne obrazy. Ale raczej z obowiazku niz dla przyjemnosci. Ciesze sie, ze zyje w czasach kiedy mam jakies tam prawo glosu i mozliwosc wlasnego osadu. Zaluje natomiast tego, ze nie omawia sie z nami ksiazek, ktore czytamy i nie rozmawia na tematy, ktore nas interesuja i bezposrednio dotycza. Dla wlasnego, lepszego samopoczucia uwazam, ze nie jest jeszcze tak zle.
Pozdrawiam wszystkich
Sztuka zyje. Tyle tylko, ze jest inna, a madrzy, wyksztalceni ludzie, ktorzy sa juz raczej strzy, nie chca patrzec na nic czego nie znaja i juz.